Jak być szczęśliwym? Recepta na szczęście

Każdy chce być szczęśliwy i każdy chce, by jego dziecko też było szczęśliwe. Jak to osiągnąć? Co jest do szczęścia potrzebne? Jak poznać sens? Zapraszamy na rozmowę Zofii Rogali z dr Anetta Ocytko pedagogiem i logoterapeutą.

Pomagając innym, pomagasz sobie

Każdy szuka recepty na szczęśliwe życie i aktywności, z których będzie czerpać radość i które będą dla niego satysfakcjonujące. Dziś nieco inaczej podejdziemy do tego, co to znaczy być szczęśliwym.

Dr Anetta Ocytko wskazuje, że jednym z dobrych sposobów na to, jak być szczęśliwym dorosłym, ale nie tylko, jest pomaganie innym.

Pomagać innym, dostrzec potrzeby drugiego człowieka w chwilach trudnych pomaga wyjść poza schemat kręcenia się wokół własnej osi. To jest dobry mechanizm do zastosowania zarówno u dorosłych, jak i dzieci. Dr Anetta Ocytko przypomniała słowa ojca logoterapii, Viktora Frankla, który powiedział, że im bardziej zapominamy o sobie, poświęcając się innym, tym głębsze jest nasze człowieczeństwo.

Takie podejście pozwala nie tylko zapomnieć o własnych troskach, ale otwiera nas na innych, wyostrza naszą uważność na to, co inni odczuwają i czego potrzebują.

Jak w praktyce uczyć dzieci jak czerpać radość z sensu i być szczęśliwym człowiekiem?

Dr Ocytko zaznacza, że ważne jest też dbanie o najbliższe otoczenie i o relacje z innymi. „Po pierwsze, warto dzieci uwrażliwiać, pokazywać, że są wokół osoby, które potrzebują naszego uśmiechu, naszej pomocy. To mogą być bliscy m.in. babcia, dziadek, sąsiad, a nawet rodzeństwo" – podkreśla dr Anetta Ocytko.

Z obserwacji ekspertki wynika, że młodzi ludzie, nastolatkowie, niezwykle angażują się w wolontariat. Podkreśla, że obserwowała u nich odejście od egocentryzmu, wychodzenie od siebie w kierunku drugiego człowieka.

„To dawało im satysfakcję, radość i szczęście" – mówi dr Ocytko.

Nasze dzieci do zaangażowania się w wolontariat, czy inną formę pomocy innym, czasem potrzebują tylko impulsu do działania.

Szczęśliwe życie przez pomoc

Istnieje obawa, że ucząc nasze dzieci takiego podejścia, możemy nauczyć je być łatwowiernymi, naiwnymi, których łatwo wykorzystać.

Dr Anetta Ocytko podkreśla, że taka jest nasza rola, dorosłych, aby nad takimi relacjami czuwać i uwrażliwiać dzieci, by nie pozwolić na wejście w sytuacje przemocowe, czy nadużyć w tej przestrzeni.

Dodaje, że jako dorośli, musimy zapraszać nasze dzieci do rozwijania swoich talentów i jednocześnie budować w nich poczucie sprawczości. Doskonałym na to sposobem jest właśnie zaangażowanie w pomoc drugiemu człowiekowi w tym, w czym ja jestem bardzo dobry.

Sens życia i szczęście

Kwestia pomocy innym potrafi nam pokazać i dać poczucie, że to my w tym konkretnym momencie jesteśmy niezastąpionym elementem świata. Daje nam świadomość bycia potrzebnym w świecie i realizowania w najlepszy z możliwych sposobów sensu danej chwili. Przecież nikt tu i teraz nie zrobiłby tego lepiej.

Dr Ocytko podkreśla, że właśnie dlatego poczucie szczęścia w życiu jest wartością dodaną lub, jak można też powiedzieć, produktem ubocznym realizowania sensu.

„Jeśli realizujemy zadanie naszego życia, jeśli realizujemy coś z pasją, z zainteresowaniem, z radością, w spokoju, poczuciu sprawczości i stanowienia o tym, jaki będzie efekt, to obok tego przychodzi szczęście." – mówi dr Anetta Ocytko.

Jak poskładać elementy naszego życia tak, by znaleźć w zabieganiu czas na pomoc innym? Jak odwrócić perspektywę, by zmienić postrzeganie rzeczywistości i skierować się w kierunku drugiego człowieka? Jaką rolę odgrywa w tym wdzięczność? Na te pytania znajdziemy odpowiedzi w rozmowie z dr Anettą Ocytko.

Ministerstwo Edukacji Narodowej ogłosiło pakiet zmian, który wejdzie w życie już od nowego roku szkolnego 2026/2027. Reforma jest najszersza od ponad dekady i dotyczy zarówno podstawy programowej, jak i struktury przedmiotów oraz systemu oceniania. Dla wielu rodziców zmiany te są zaskoczeniem – tym bardziej, że konsultacje społeczne trwały zaledwie kilka tygodni.

Co dokładnie się zmienia?

Najgłośniejszą zmianą jest połączenie biologii i geografii w jeden przedmiot o nazwie „Przyroda i środowisko". Ministerstwo argumentuje, że takie podejście pozwoli na bardziej holistyczne nauczanie o świecie naturalnym. Środowisko nauczycielskie jest jednak podzielone – część pedagogów uważa, że reforma pozbawi uczniów pogłębionej wiedzy z obu dziedzin.

„Połączenie biologii z geografią to krok wstecz. Uczniowie będą uczyć się wszystkiego po trochu, ale niczego dogłębnie. To przepis na powierzchowność."

— dr Marek Wiśniewski, biolog, Uniwersytet Warszawski

Drugą, równie kontrowersyjną zmianą jest wprowadzenie obowiązkowej edukacji zdrowotnej, która zastąpi dotychczasowe Wychowanie do Życia w Rodzinie. Nowy przedmiot ma obejmować zagadnienia zdrowia fizycznego, psychicznego oraz – co budzi największe kontrowersje – edukację seksualną według standardów WHO.

Prawa rodziców – co możesz zrobić?

Wielu rodziców pyta, czy mają jakiekolwiek narzędzia, by wpłynąć na to, czego uczy się ich dziecko. Odpowiedź brzmi: tak. Polskie prawo oświatowe daje rodzicom kilka konkretnych możliwości działania.

Warto pamiętać, że rada rodziców ma prawo opiniować szkolny program wychowawczo-profilaktyczny. Jeśli program ten jest niezgodny z Waszymi wartościami, możecie złożyć oficjalną opinię negatywną. Choć dyrektor nie jest nią związany, stanowi ona ważny głos w dyskusji.

Harmonogram wdrożenia reformy

Opinie ekspertów i organizacji rodzicielskich

Koalicja Rodziców i Organizacji Społecznych (KROPS) wydała oficjalne stanowisko, w którym sprzeciwia się wprowadzeniu edukacji zdrowotnej w proponowanym kształcie. Organizacja zgromadziła ponad 85 000 podpisów pod petycją do Ministerstwa.

Reforma budzi emocje po obu stronach. Zwolennicy wskazują na potrzebę modernizacji polskiej edukacji i dostosowania jej do wyzwań XXI wieku. Przeciwnicy obawiają się ideologizacji szkoły i naruszenia praw rodziców do wychowania dzieci zgodnie z własnymi wartościami.

Jedno jest pewne – wrzesień 2026 przyniesie polskim szkołom zmiany, których skutki będziemy odczuwać przez lata. Warto być świadomym rodzicem i aktywnie uczestniczyć w życiu szkoły swojego dziecka.